Mam na imię "niczyj", to znaczy kiedyś nazywałem się inaczej, ale kiedyś moje życie było zupełnie inne. Nazywam się Azor, trzy lata temu mój właściciel wyjeżdżał na wakacje zostawił mnie w lesie przywiązanego do drzewa, nie wiedziałem dlaczego to zrobił. Po tygodniu znaleźli mnie ludzie, przez chwilę miałem nadzieję na nowy dom, na nowych właścicieli..... Nie, tak się nie stało i trafiłem do schroniska, wychudzony, głodny i całkiem sam. Przez pierwszy rok zastanawiałem się czy byłem złym psem, spojrzałem dookoła i zobaczyłem młode psy - ja już jestem stary, nic już ze mnie nie będzie, nikt mnie nie weźmie, ale to, co przeżyłem w schronisku.......

Pamiętam mojego pana, wysoki, szczupły, bardzo miły i kochany. Tak, taki był, często razem wychodziliśmy na spacer, biegaliśmy razem, on drapał mnie po brzuchu, a gdy wracaliśmy do domu miska zawsze była pełna. Kładłem się na moim kocyku i czułem się bezpiecznie, czułem spokój, czułem miłość, w ogóle coś czułem.

Tu gdzie teraz jestem nie ma nic, codziennie walczysz z innymi o pełną miskę, raz na miesiąc może cię ktoś pogłaszcze, a o miłości czy cieple nawet nie ma co marzyć. Prawo dżungli. Jak już powiedziałem JA jestem stary i nie boli mnie już to, że jestem samotny, ale chce zwrócić się do WAS, do ludzi i nie tylko już prosić tylko błagać o to, żebyście zabrali stąd ze schroniska te młode piękne psy, te szczeniaczki. Ja choć przez chwilę czułem smak miłości - one jej jeszcze nie zaznały i to tylko od Was zależy czy ją poczują! Budząc się rano widzę ich pyszczki, ich czarne oczęta, które wołają, proszą o odrobinę ciepła, proszą o tak mało, o pełną miskę, po prostu o dom. One was potrzebujš i wy też ich potrzebujecie. Tak mało potrzeba - tak mało aby być szczęśliwym i nieść szczęście.

Jeśli szukacie przyjaciela - odwiedzajcie schroniska !

Czekamy na Was ! Hau !